შპს „ნექსთ უაითისა" და შპს „ნექსთ ჰოსპიტალითის" ხელმძღვანელობას

მე ვარ დავით მამულაძის ქუჩა 27-ში მდებარე ბინების 16-11 და 16-12 რეგისტრირებული მესაკუთრე და, ჩემი რეგისტრირებული საკუთრების უფლებების თანახმად, შენობის საერთო ქონების, მათ შორის ლიფტების, თანამესაკუთრე.

თქვენ ლიფტზე წვდომა შემიზღუდეთ, ჩიპების გაცემა კი დამოკიდებული გახადეთ სავარაუდო დავალიანების დაფარვასა და ისეთი დოკუმენტის ხელმოწერაზე, რომლითაც უარს ვიტყოდი ყველა პრეტენზიაზე შპს „ნექსთ ჰოსპიტალითის" მიმართ. ჩემი ბინები მეთექვსმეტე სართულზეა.

შედეგები ასეთი იყო. მე და ჩემი მეუღლე პროდუქტებსა და სასმელ წყალს თექვსმეტი სართულის სიმაღლეზე ფეხით აგვქონდა. ერთხელ სახლში სიცხისგან გადაღლილი დავბრუნდი და მაიძულეს, თქვენი რეცეფციის პერსონალისთვის მეხვეწა, სანამ ლიფტით სარგებლობის ნებას დამრთავდნენ; იქ მყოფი ორიდან მხოლოდ ერთი გამოთქვამდა დახმარების მზადყოფნას. ეს სისტემა ასევე უშლის ხელს კურიერებს, მიტანის სერვისებსა და სტუმრებს შენობის ბინებამდე მისვლაში.

დავალიანება მტკიცდება ორი ხელშეკრულების საფუძველზე, რომლებიც 2026 წლის 28 იანვარს გამომიგზავნეს და რომელთაგან არცერთი არ მაქვს ხელმოწერილი. ერთს აწერია თარიღი — 2024 წლის 13 ნოემბერი — და მასში მითითებულია პასპორტის ნომერი YE528452, რომელიც 2024 წლის დეკემბერში გაიცა. ეს დოკუმენტი ვერ იარსებებდა იმ თარიღისთვის, რომელიც მას აწერია. მეორეს აწერია 2025 წლის 1 აგვისტო — თვე, საიდანაც უკუქცევითად ითხოვთ საფასურს — თუმცა ის თითქმის ექვსი თვის შემდეგ გამომიგზავნეს, და მთელი მისი ტექსტი შედგენილია იმ დაშვებით, თითქოს ჩვენ შორის ნასყიდობის ხელშეკრულება არსებობს, რაც სინამდვილეს არ შეესაბამება. ბინები წინა მესაკუთრისგან ვიყიდე. ის უარყოფს, რომ თქვენთან ასეთი ხელშეკრულება გაუფორმებია, თქვენმა იურიდიულმა წარმომადგენელმაც უარი განაცხადა რაიმეს წარმოდგენაზე. ნებისმიერ შემთხვევაში, ვალდებულებები, რომლებიც მან შესაძლოა აიღო, ჩემზე ჩემი ხელმოწერის გარეშე არ გადმოდის.

სწორედ ამ მეორე დოკუმენტის 5.2 პუნქტით ანიჭებთ საკუთარ თავს უფლებამოსილებას, შეზღუდოთ ლიფტით სარგებლობა გადახდამდე. თქვენ მას იყენებთ პირის მიმართ, რომელსაც ის არასოდეს ხელმოუწერია.

საბა ცისკარაძე არაერთხელ მეუბნებოდა, რომ ყველა მესაკუთრე ვალდებულია, ხელი მოაწეროს ამ ხელშეკრულებებს, და დაჟინებით აგრძელებდა ამის მტკიცებას მას შემდეგაც, რაც ვუთხარი, რომ ხელშეკრულება, რომელსაც ხელი აუცილებლად უნდა მოეწეროს, იძულებაა. მისი დასახელებული მიზეზი იყო, რომ ამას ქართული რეგულაციები მოითხოვდა. მას არავითარი მითითება მათზე არ წარმოუდგენია.

თქვენივე წარმომადგენლებმა დაადასტურეს — წერილობით 2026 წლის 30 ივნისს და ზეპირად 2026 წლის 1 ივლისს, მოწმეების თანდასწრებით — რომ მიღება-ჩაბარების აქტი არავითარ პრეტენზიაზე უარის თქმას არ ითვალისწინებს. თქვენ უარი განაცხადეთ ტექსტის შესწორებაზე, რომ ეს მასში ეწერა. თქვენ კვლავ ითხოვთ ჩემგან მის ხელმოწერას.

ჩემი შეფასებით, ეს ქმედება ექცევა სისხლის სამართლის კოდექსის 360-ე მუხლის (თვითნებობა — სავარაუდო უფლების განხორციელება კანონიერი პროცედურის გვერდის ავლით), 150-ე მუხლისა (იძულება) და 362-ე მუხლის (ყალბი დოკუმენტის დამზადება ან გამოყენება) მოქმედების სფეროში. ის ასევე წარმოადგენს საერთო ქონებაში ჩარევას სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის გაგებით.

შესაბამისად, ოფიციალურად მოვითხოვ, რომ დაუყოვნებლივ:

1. მოხსნათ დაშვების კონტროლის სისტემა შენობის საერთო ქონებიდან.

2. მოხსნამდე — და ამ მოთხოვნისთვის ზიანის მიუყენებლად — შეწყვიტოთ ჩემი წვდომის შეზღუდვა: გადახდის გარეშე, ხელმოწერის გარეშე და ყოველგვარი დამატებითი პირობის გარეშე.

თქვენს წერილობით პასუხს 14 დღის ვადაში ვითხოვ.
დუმილს განვიხილავ, როგორც ჩემი მოთხოვნების უარყოფას და როგორც გადაწყვეტილებას, სადავოდ არ გახადოთ ზემოთ ჩამოთვლილი ფაქტები.

ლუის ფერნანდო შულც ხავიერ და სილვეირა